עَ تسٌتِحّيً مَنْ گثرْ مآصرّتْ تجّرحًنِي عـَيوُن قَلبِي تطمَنّ اصْبحَتّ [ عمّيَـآ ) خَذْ رآحّتَگ فِيْ جرُوحّيْ ليِنْ ”تّذبحْنِي“ غَلطّآنً منھُو يحَبْ بَـ ھّآذِي الدّنيَـآ